| شُووِ دامادیِ هَمسَیِه ما غوغا بو | جا نِبو تا وِسِطِ کوچَه اَدَم وَرپا بو | |
| دُهُلی ها مِزِدَن دِیرَه وُ تُنبَک وُ دُهُل | سِرِ مو دَنگُ مِدَنگ از زِدِنِ سُنّا بو | |
| اسب چُووی که مِرِخصی وُ غُلوم وَر رِدِ او | بِچِه ها از غِضِبِش وَر جِغُ واوِیلا بو | |
| چَن نِفَر مِنقِلِ اِسپَندِ دِ رو دِستاشِن | چون که داماد پیِرِش یَک کِمَکَه دارا بو | |
| بِه گِمونُم که دِ هیچ خونِه هیشکِه بِنِمُن | هَر که فِکرِش بِکُنِی دو سِر شُو دو جا بو | |
| دستِ داماد دِ حَنا بو وُ لُوِش پُر خِندَه | پیِرِش یَک کَمِ وَر خو بو وَ وَر دَعوا بو | |
| پُشتِ بوم پُر زَ وُ تَه پُر زِ جِوونایِ عَزَب | هی اَشَرَه مِکی اونای که وَهَم شِیدا بو | |
| چَن جِوو خور دِ کِچول یاردَه وُ هی دید مِزِدَن | وَقت مِستی گِری و خِندِه دُختِرها بو | |
| چَدِر چَند زَ که از کِله اونا بِفتی | دو شِلوغی وُ هَیاهو دِگَه کی وُونا بو | |
| مِردُما رَنگُ بِه رَنگ یَکِه دِراز یَکه تُپُل | یَکِه چاق مثل کُلُمبَه یَکِه مُردِزما بو | |
| زن و مرد پیر و جِوو خور هَمَه کِلچو دادَن | سِرِ شو تا به سَحَر مَحشِرِ خَر وَرپا بو | |
| یَک مَس کِردشه بو وُ وَختِه فَهمی مِردُم | او پشیمو و خِجَلَت زِدَه وُ رُسوا بو | |
| یَک بِپِی نیق مِزَه وُ هِی مِگِرِس دل مالا | او یَک اَلدِنگِ بِرِی برتِنَه بابا بو | |
| یک بِچِی گُم شِدَه بو، مَدِرِه زار زار مِگِرس | پیرِش وَر خو مِپیچی وُ دِلِندِروا بو | |
| آقاها صورتِ اونا شِدَه بو پر زِ عَرَق | بِرِی بچه فقیرا کِمَکِه سِرما بو | |
| چای و شیرینی و شُربَت، سِوِدا پُر میوَه | جیب هر بِچَه پُر کِشمِش و پُر کاکا بو | |
| دو سه دیس پُر شُکلات و دو سه دیس نُقل و نِبات | دو سه دیس گَز و سوهَن ،دو سه ته پُر حَلوا بو | |
| بِچِه تیله مِدادَن، مِدِویدَن وَجِلُو | که دِ رو میز جِلُو مُجمَعِه خُرما بو | |
| وختِه دَس وَر سِرو گوزور مِدادَن مِردُم | یکه دشموم مِدا امبا سُخِنِش بی جا بو | |
| دِعَروسو شِلُغی کِردَه بِرارِ داماد | دَم نِزَه هیشکه که ای تُف تُف سِربالا بو | |
| بسته شو بارِ گُناه وُ یَکِه دو گوشَه مِگُف | پِس حَیِی گُربَه چِشو هَرچه که دیزی وا بو | |
| بوی دود موُمَه وُ وَر بوی بِرِنج فهمیدُم | که هَفَش دیگِ بِرِنج بار دِ پِیِ صَحرا بو | |
| هر که بو نُو و نِوار گوشت و برنج خا دوجا | هر کِه بو کُهنه لِباس سَهمیِش شِروا بو | |
| چَن بِچِی گُشنَه دِ پِی دَر شِگِماشِن خَلی | او که هی لُقمَه مِزَه از بچه هِی آقا بو | |
| یک بچه ی طاس مِزَه وَر دَر وُ وَتَه دا قُرتِش | او دِمونِ بچِه ها یَک کَمه ناقولا بو | |
| که به یَک دُو بِزَه یک بَرقِ دِ جَر جَر بَرِش | تا که چِشمُم دِزِدُم کوچه ما دِریا بو | |
| دُو کنار تَرّ و تِرِز گُشنَه بِمُن "فیاضی" | کاش یَک مَردِ دِ ای هِنگَه به فکرِ ما بو |
منبع: فیاضی، اسفندیار، ای خوش او روزا، چاپ اول: 1385، مشهد : نشر پشنگ
مطالب مرتبط:
سیما
۲۳ ارديبهشت ۹۸، ۰۹:۳۴
